Á hinum frábæra föstudegi 3. maí opnar minn betri helmingur myndlistarsýningu á Ísafirði. Sýningin nefnist Skopra og verður á hinum menningarlega Edinborg Bístró Bar í Edinborgarhúsinu. Opnunin hefst stundvíslega kl.17.01 á föstudag 3. maí og það er vissara að mæta á góðum tíma því búast má við nokkrum óvæntum og trylltum uppákomum frá nokkrum velvöldum en ónefndum listamönnum á Vestfjörðum. Hinir reffilegu vertar og bræður kenndir við Núp í Dýrafirði munu einnig bjóða uppá léttar veitingar við opnun sýningarinnar. Nú segi ég bara einsog kallinn í glugganum: Þetta verður eitthvað mar'.

Minn betri helmingur Marsibil G. Kristjánsdóttir hefur þrátt fyrir mikið annríki heimafyrir, ég meina ég er í raun fjórða barn okkar hjóna en samt hefur hún fundið tíma í sínum sólarhring til að gera sína einstöku list. Hún hefur haldið fjölda sýninga um land allt veit ekki hvað þær eru orðnar margar en allavega alveg böns. Ekki bara hér fyrir vestan heldur og í Reykjavík, Akureyri og í Kaupmannahöfn.

Á þessari nýju sýningu hennar sem hún nefnir Skopra er fjöldi nýrra verka auk þess sem nokkrir góðkunningjar listakonunnar fá að fylgja með. Efnið er fjölbreytt að vanda olía, penni og blönduð tækni. Um sölusýningu er að ræða og það sem meira er þeir sem vilja kaupa verk geta fengið verkið strax undir hönd sína og get svo gengið með það þannig til síns nýja heima. Já, um leið og eitt verk selst kemur nýtt í staðinn á vegg Edinborgar. Svo ef þið kæru lesendur verið dugleg að versla þá verður sýningin Skopra stöðugt í þróun. En þó ég sé kannski ekki alveg marktakandi þá held ég að besta fjárfestingin í dag sé að kaupa list, hvort heldur það er myndverk, tónlistargeisladiskur eða jafnvel leikhúsmiði. 

Myndlistarsýningin Skopra opnar, já ég veit ég var búinn að segja það líklega tvisvar áður en aldrei er góð vísa of oft kveðin, föstudaginn 3. maí kl.17.01 í Edinborg Bístró Bar á Ísafirði. Skopra stendur út sumarið eða allt til 31. ágúst.

Þeir sem vilja kynna sér sagnorðið skopra þá eru hér nokkur dæmi um notkun orðsins, með' leyfi Orðabókar Háskólans:

,,Orðin halda áfram að skopra frá vörum hans einsog steinvölur ofan brekku."

,,Það var útsynnishraglandi, og skopraði haglið eftir ísunum og hjarninu."

,,Spölkorn fyrir austan bæinn skopraði kátur og silfurglitrandi lækur niður hlíðina."

Um daginn flutti ég erindi á Söguslóðum 2013 í Þjóðmenningarhúsinu í borginni. Þema þingsins var leikræn túlkun sögunnar. Ég hef víst eitthvað verið að föndra við söguna í mínum leikhúsverkum fyrir Kómedíuleikhúsið. Gott betur en það því öll verk leikhússins síðan 2002 tengjast vestfirskri sögu og á þessum tíma hefur Kómedíuleikhúsið frumflutt yfir 20 leikverk. Allt söguleg verk sótt í hinn frjóa sagnaarf Vestfirðinga. Erindi mitt á Söguslóðum hét Að leika sitt eigið þjóðlíf. Eitthvað virðist nú hafa verið í það spunnið því það er verið að falast eftir því að það verði aðgengilegt hér á veraldarvefnum. Það er nú samt alltof langt til að setja það hér inn svo því hef ég ákveðið að setja bara smá brot hér inn og stefni svo að því að skella þessu einhversstaðar í loftið eða þá bara að flytja erindið Að leika sitt eigið þjóðlíf á einhverjum öðrum stað ef tilefni gefst til. En grípum hér niður í þjóðlífserindið hér og þar og við byrjum þar sem ég brá mér í hlutverk þjóðskáldsins Matta Joch (sem er að sjálfsögðu frá Vestfjörðum), ég setti meira að segja upp viðeigandi barta en því miður gat ég ekki breytt nefi mínu til að líkjast þjóðskáldinu:

,,Hvað viljið þið að ég tali um? Ég get talað um allt milli himins og jarðar. Viljiði að ég tali um skáldskap eða vísindi, listir eða sagnfræði, pólitík, etík, estetik, Darvinisma, philosófí, theólógí, Shakespeare, Skarphéðin eða postulan Pál, kristni eða kreddur, blámenn eða berserki, Sókrates eða sjálfan mig? Eða leiklistina. (nú fór ég úr hlutverki Matta í augnalok og sagði)

Það var mikið að hann kom sér að því segm ég vildi að hann hefði sagt strax í upphafi en einsog við vitum þá eiga skáld það til að teygja lopann, en nú lætur Matti það flakka, hlustið) 

Ef leiklistin ætlar að eiga framtíð í þessu landi, þá þarf þjóðin að læra að leika sitt eigið þjóðlíf."

Hér er óhætt að segja þó það sé ekki sérlega frumflegt en læt það samt flakka: Amen á eftir efninu.

Þetta hefur einmitt verið mitt hlutskipti að leika mitt eigið þjóðlíf. Síðasta áratuginn hef ég verið ánægjulega fastur í sögu míns eigin lands og ekki bara það heldur míns eigin landshluta - Vestfjarða. Þar er ég búsettur með mitt litla Kómedíuleikhús og síðan 2002 höfum við sett upp og frumflutt yfir tuttugu íslensk leikverk (og að vanda bætti ég reglulega inn texta utan handrits og bætti hér við: Sem er soldið meira en leikhússins hér í næsta húsi) sem eiga það eitt sameiginlegt að tengjast vestfirskri sögu á einn eða annan hátt. Við erum að tala um listamenn og sögulegar persónur á borð við: Nonna Sig, Mugg og Stein Steinarr. Upphafið og grunnur flestra sagna hefur einnig verið á hinum kómísku fjölum má þar nefna Íslendingasögurnar Fóstbræðrasaga, Auðun og ísbjörninn og síðast en ekki síst Gísli Súrsson. 

Já það er alveg helling eftir af þessu erindi m.a. tók ég þann Súra sem gott dæmi um hvað sé hægt að gera úr okkar góða sagnaarfi. En minnti líka á það að þó sagan og efnið sé flott þá er ekki sjálfgefið að sýningin gangi einsog Gísli Súrsson. Samt sem áður þá hefst ekkert nema maður framkvæmi og taki áhættu. Svo tók ég líka brot úr nýjasta leikverki mínu Sigvaldi Kaldalóns og gott ef það kom ekki bara ein pöntun eftir það. Loks skúbbaði ég svo og lauk máli mínu með því að segja að næsta verkefni Kómedíuleikhússins verði Fjalla-Eyvindur. Sem mun vera opnunarsýning komandi Kómedíuleikárs 2013 - 2014. 

Ég hef alltaf haft gaman af fótbolta þó áhorf mitt og stundir við skjáinn hafi minnkað með árunum einsog hefbundið fylgistap einhvers stjórnamálaflokks. Þegar ég var polli þá var þessi áhugi alveg gígantískur og laugardagarnir voru alveg heilagir og helgaðir Ensku grattspyrnunni með Bjarna Fel. Sá litli pengingur sem maður átti hverju sinni fór ekki í gotterí heldur  í fótboltatímarit þá helst Shoot fannst það alltaf betra en Match sparkblaðið. Þessi tímarit voru svo lesin blaðsíðna á milli og að lestri loknum voru skærin sótt og klippt út úr því myndir af átrúnaðargoðunum. Þessum myndum var svo þrykkt með tyggjólími, sem sumir kalla kennaratyggjó (hvernig svo sem það er tilkomið), á vegg míns æskuherbergis. Eftir fermingu var herbergið vel betrekkjað með stjörnum enska boltans köppum á borð við John Wark, Pat Jennings, Ian Wright, Arnold Muhreen, Eric Gates (sem var ávallt kallaður kellingin - ekki fallegt ég veit það en maður var nú bara saklaust kvikindi einsog önnur börn), Charlie Nicholas og David O'Leary. Nú hafa kannski heilar enska boltans fundið eitthvað útúr þessari nafnaupptalningu hér. Jú, mikið rétt. Þessar stjörnur eru úr tveimur enskum knattspyrnuliðum fyrsta lagi úr Arsenal sem er mitt uppáhaldslið. Og í annan stað úr Ipswich, sem Valli skemmtilegi frændi minn kallaði alltaf Isspiss. En það verð ég að viðurkenna að ég hef ávallt haldið mikið uppá þetta Ispiss. Enda voru þeir í miklu stuði á mínum æskuárum en núna, ja ætli sé ekki bara best að sleppa því að ræða þetta Ispiss. En kannski má enda það með löngu þreyttum slagara á borð við ,,Þeirra tími mun koma.

Allar þessar áðurnefndu hetjur og miklu fleiri voru átrúnaðargoð og fyrirmyndir mínar í æsku. Þó ég sé lítt gáfaður þá er ég alveg viss á því að þessi æskudýrkun sparkhetja ensku grattspyrnunnar hafi ekkert minnkað meðal æskunnar í gegnum tíðina né í vorum samtíma. Gott ef ekki bara aukist. Það er erfitt að vera hetja í boltanum vildi sko ekki vera það i alvörunni þó mig hafi dreymt um það í æsku.Uum allan heim eru ungir sparkóðir krakkar sem þrá að vera einsog hetjurnar sem þeir sjá í sjónvarpinu um hverja helgi og stundum oftar. Það eru því nokkrar áhyggjur sem maður hefur þegar maður sá í sama sjónvarpsfréttatímanum um daginn alls ekki góða né fyrirmyndarhegðun sparkmanna ljósvakans. Já, í einum og sama sjónvarpsfréttatímanum voru manni sýndir myndir af því þegar ein mesta hetja enska boltans beit mótherja sinn. Já, hann beit hann, pælið í þessu og ekki nóg með það heldur er þetta í annað sinn sem þessi maður gerir þetta á sínum atvinnumannaferli. Í næstu frétt var manni svo sýndar myndir af því þegar einn sparkarinn gaf dómaranum einn á kjammann, sko viljandi.

Ég segi nú bara sem betur fer er ég hættur að keppa í fótbolta ef maður á það á hættu að verða bitinn eða fá kjaftshögg. Í gamla daga þegar ég var að keppa í boltanum á Bíldó þá lenti maður í ýmsu. Sérstaklega þegar við kepptum við okkar góðu granna Tálknfirðinga. Það voru svakalegir leikir skal ég segja ykkur. Barist til síðasta blóðdropa og þegar fauk í okkur kölluðum við þá bara ,,helv... tudda". Veit ekkert hve satt er í því erfitt að dæma um það þegar svo langt er um liðið. En hinsvegar man ég það alveg skýrt að þessir svokölluðu ,,tuddar" þeir bitu aldrei. Og að leik loknum þá tókust allir í hendur og meira að segja ef það var dansleikur um kvöldið á öðrum hvorum staðnum þá voru bæði liðinn í fantastuði og þá dansaði maður meira að segja við þá. En það var nú kannski frekar gert til að komast nærri stelpunum frá fyrði Tálkna. Skal svo sem ekkert segja meira um það. 

En er það ekki soldið málið að boltinn er jú bara leikur alveg einsog leikhúsið. Um leið og fótboltinn hættir að vera leikur og menn taka upp einhverja ,,barbarímannasiði"og fara að bíta mann og annan þá hættir þetta að vera fótbolti. Þá mun ég endanlega slökkva á skjáunum um leið og sparkleikur byrjar. Það er þó rétt að geta þess að ef þessum bitum fer að fjölga þá er mjög líklegt að nýr ferill hefjist hjá kappanum Tyson. 

Við erum stödd í ónefndu húsi á Ísafirði árið 2013. Það er að koma vor þó veðurguðirnir séu ekki í því skapi því síðustu daga hefur kyngt niður snjónum. Samrýmd hjón sitja við eldhúsborðið á laugardagsmorgni. Hafa ný lokið við vel heppnaðan árbít. Beyglu með eggi, beikoni, tómötum og smurð í botninn með rjómaosti. Í glösum eru nýkreistar appelsínur, þrjár Bónusappelsínur þurfti til að fylla glösin. Húsfreyja er með Senseó kaffi í sínum bolla. En húsbóndinn með sitt rótsterka ítalska nýmalaða kaffi. 

Klukkan slær tólf.

Húsbóndi: Hana þar sló hún. Best að kveikja á viðtækinu. (Hann kveikir á tækninu í því heyrist stef útvarpsstöðvarinnar Bylgjunnar og við tekur svo rödd útvarpsmans sem segir: Þetta voru hádegisfréttirnar og fyrsta lag eftir fréttir er með Monsters of men...(vá er það spilað á þessari stöð)) Æ, þá er að finna stöðina (nú tekur við urskur og ískur, en af og til heyrist hádegisfréttastef RÚV...og skömmu síðar í þul en rödd hans heyrt illa aðeins má greina orðin: Reykjavík klukkan.) Æ,  mikið er erfitt að hitta á Ríkisstrikið á þessu úttvarpi. (Hann snýr takkanum enn og nú heyrist endi á hip hop laginu og útvarpsþulur af kynnir: Já, já jó, þetta var Dead Prez með Hip Hop hér á Effemmníufimmsjö. Og taktu það í burtu mar' hér er annað sem rífur þig á fætur Nas NY State of Mind.) Ohhh, hvar er þetta ansans RÚV. Fréttirnar verða búnar áður en ég finn stöðina. 

Húsfreyja: Æ, það er allt í lagi er ekki bara eitthvurt kosningakjaftæði þar. Þú fannst nú ekki RÚVIÐ heldur í gærkveldi þegar við snæddum kveldverðin. En það var svosem ágæt tilbreyting að hlusta bara á þessa nýju músík. Ye, ye, State of Mind. 

(Dvöl. Húsbóndi reynir enn að stylla viðtækið. Af og til kemur skýrt í gegn útvarpsstöðin Bylgjan og Effemmníufimmsjö. Inná milli heyrst urg um leið og skrollað er yfir og kring um RÚV stöðvarnar. Húsbóndinn tekur af og til létt pirringsöskur. En húsfreyjan er bara í rólegheitum og drekkur sitt Senseókaffi. En loks næst önnur útvarpsstöðva RÚV og þulur segir: Fleira er ekki í fréttum.)

Húsfreyja: Jæja, er það þá ekki göngutúr?

(Húsbóndi andvarpar, tekur viðtækið upp og hendir því í ruslið, þetta óbrennanlega)

Húsbóndi: Jú, ég ætlaði einmitt að fara að nefna það.

(Þau standa upp frá eldhúsborðinu og ganga útí vordaginn þó enn snjói, reyndar ekki í viðtækinu því það er úr sögunni)

Er ekki soldið skondið að enn skuli útvarpsstöðvar RÚV nást svona illa á landinu og sérstaklega þegar einkareknu stöðvarnar nást svona vel á sama svæði?

P.s. hér er slóð á tónlistina sem getið er í þessum hádegisleik:

www.youtube.com/watch?v=4jNyr6BJZuI

www.youtube.com/watch?v=UKjj4hkOpV4

Þeir sem eru komnir á svona virðulegan aldur einsog ég og þeir sem eru komnir enn hærra í tröppunum muna kannski þetta:

Viðskiptavinur: Ég ætla að fá eina appelsín.

Verslunarmaður: Innihaldið?

Viðskiptavinur: Já, drekka hana hér.

Biddu hvaða djókur er nú þetta spyrja kannski þeir yngri. Jú þetta var þannig skal ég segja ykkur, börnin mín, að þegar ég vann í versluninni í gamla daga þá var allt gos í glerflöskum og ef að þú keyptir bara innihaldið einsog í sögunni hér að ofan þá merkti það það að þú varst ekki að greiða fyrir glerið. Enda þurftir þú líka að drekka hana á staðnum. Ef þú vildir ekki drekka hana á staðnum þá borgaðir þú fyrir glerið og máttir drekka hana hvar sem er. Nú svo komstu bara daginn eftir og keytpir töggur, ég vildi helst þessar brúnu, fyrir glerið. Þegar ég var hinu megin við afgreiðsluborðið á Vegamótum á Bíldó þá voru mjög margir sem keyptu alltaf innihaldið og oftar en ekki pylsu með. Hinn frábæri Arnfirðingur Jón á Hóli var einn þeirra og meðan hann drakk appelsínið þá sagði hann sögur, enda góður sögumaður og já bara frábær kall. 

Ég vil nú heimfæra þetta innihald og viðskipti á okkar samtíma og þá ekki síður framtíðar. Hvað þá? Að versla í heimabyggð versla við innihald þíns bæjar, já ég er ekki bara að tala um Ísafjörð heldur líka Hafnarfjörð og Bakkafjörð og allt þar á milli. Það er frábært að hafa fjölbreyttar verslanir í mans heimabyggð. Hér á Ísafirði eru t.d. tvö bakarí og það segir sig alveg sjálft að ef við viljum hafa þau áfram þá verðum við náttúrulega að versla við þau. Við í Túninu verslum líka eingöngu okkar eigin brauð og kökur, semsé ,,meid in Ísafjörður". En ekki misskilja mig við verslum líka í Bónus, reyndar ekki áðurnefndar vörur, en margt annað enda viljum við halda þessari verslun hér í byggðinni. Viðurkenni það hinsvegar að mér finnst skemmtilegra að versla í Köffelaginu, í Samkaupum, en það er önnur saga. Í haust vantaði mig tölvu og þá hringdi ég ekki beint suður eða fór á netið og pantaði gripinn í Elkó. Nei ég labbaði mig bara niður í Snerpu og keypti tölvuna þar. Fékk líka þessa úrvals þjónustu, Einar tölvukall  sem þar vinnur setti hana upp fyri mig og allt. Auðvitað verslaði ég þar líka vírusvörnina. Svo veit ég það líka að með því að versla tölvuna þarna þá get ég ávallt farið þangað ef eitthvað kemur fyrir gripinn. Mun auðveldara en að þurfa að senda græjuna suður og þurfa síðan kannski að bíða í óendanlegri langri biðröð í símanum eftir þjónustu. Reyndar er ég nú svo líka að ég fer í bankann s.s. ekki heimabankann nei í bankann sjálfan, þegar ég borga reikninga og er það m.a. vegna þess að ég vil halda apparatinu hér. Kannski er þetta nú full mikil sérviska þetta síðarnefnda ég veit það ekki en sjáum til allavega vil ég hafa bankann í heimabyggð. Það skiptir líka miklu fyrir okkar bæ því í þessum stofnunum starfar fullt af fólki. Þar kemur nú einmitt innihaldið enn og aftur til sögu. Það er mín persónulega skoðun að við öll, bæjarfélög, stofnanir, fyrirtæki og við almúginn verðum að hafa það hugfast að það skiptir máli að versla heima. Alveg einsog það skiptir líka máli að mæta áalla þá menningarviðburði sem hér eru. Ég meina ef það mætir engin á tónleikana eða á leiksýninguna þá er þessu náttúrulega sjálfhætt. 

Verslum heima og verndum okkar eigin innihald. 

Fátt gleður mann meira í verslun og þjónustu en þegar þjónustulund fylgir með í kaupunum. Í raun ætti það nú að vera bara sjálfsagður hlutur þegar höndlað er með viðskipti og eða keypta þjónustu. Ég er alinn upp við þessa þjónustulund í bókstaflegum skilningi því ég er kominn af mikilli kaupmannsætt reyndar eru þar líka slatti af guðsmönnum og líklega þarf nú þjónustulund í það starf einnig. Langafi minn Hannes Stephensen var meira að segja verslunarmaður hjá sjálfum Bíldudalskónginum Pétri Jens Thorsteinssyni, pabba Muggs. Þegar kóngurinn silgdi síðan frá konungsríkinu Bíldudal í hinnsta sinn þá keypti afi minn verslunina af honum. Nafni hans og karl faðir minn er einnig verslunarmaður og ég held ég leyfi mér að sletta og segja að hann sé verslunarmaður ,,par exelens". Fyrst var hann verslunarstjóri í Verslun JSB á Bíldudal en síðustu áratugi hefur hann rekið Veitingastofuna Vegamót ásamt sínum betri helmingi Þórunni Helgu, móður minni. Þar sem ég var nú ekki liðtækur í mörg störfin í æsku byrjaði ég snemma að vinna við hlið karl föður míns í versluninni. Þar lærði maður strax boðorð verslunarmannsins Stephensen og ekki voru þau flókin:

Að vera kátur og brosandi

Að bjóða góðan dag

Að bjóðast til aðstoða

Ef beðin vara er ekki til þá bjóða aðra samskonar eða bara að redda því sem vantar

Að muna að kúnninn hefur ávallt rétt fyrir sér

Að þakka viðskiptin 

Svo eru náttúrulega fullt af litlum smáatriðum þarna í kring. Þetta var í raun bara beinagrind af handriti verslunarmannsins og svo var þér frjálst að spinna að vild. En muna þó umfram allt að brosa og vera jákvæður. Þetta var nú minn verslunarskóli og ég held hann hafi nú bara virkað vel allavega fannst mér ávallt mjög gaman í vinnunni. Það er nú líka örugglega mjög mikilvægt að fólki hafi gaman af því sem það er að gera og þá sérstaklega vinnunni. Oft hef ég orðið vitni að góðri þjónustulund t.d. í Hamraborg á Ísafirði sem var nú ekki að ástæðulausu kosin besta sjoppan á Íslandi af hlustendum Rásar 2 hér um árið. Sérlega eru þeir bræður og pabbinn flottir bakvið búðarborðið og svei mér ef þeir hafa bara ekki sömu verslunarboðorð og karl faðir minn. Ég hef líka oft lent í því að fá enga þjónustulund í verslunum og á þjónustustöðum hér og þar um landið. Það er örugglega ekki starfsfólkinu sjálfu að kenna eða allavega mundi ég frekar skjóta ábyrgðinni á þann sem stjórnar viðkomandi apparati. Fyrir nokkrum árum komst það í tísku hjá stórmagasínum á Íslandi að setja í starfslýsingu síns fólks að bjóða ætíð: Góðan dag , þegar komið er að kassanum. Þessi regla er ennþá og hefur sveimér þá bara orðið að reglu meðal þessara verslunarkeðja. Sem er gott en það er bara einn hængur á finnst mér og það er að viðkomandi meini það þegar hann segir: Góðan dag. Alveg einsog og menn þurfa líka að meina það þegar þeir segja: Takk fyrir. Og eða: Gjörðu svo vel. Stundum eru þessi einföldu en mikilvægu orð kaupmannsins eða þjónustuaðilans bara sögð einsog hvert annað: Næsti. Einsog maður segir í leikhúsinu þá er nú bara betra að sleppa þessu. 

Þetta minnir mig á þegar ég fór í fyrsta sinn til Ameríku. Ég var varla kominn úr flugvélinni þegar ókunnur maður er varð á vegi mínum sagði: Good day how are you sir? Þegar ég ætlaði að fara að svara var þessi innfæddi bara farinn og sagði ekki einu sinni bless. Svona var þetta svo alla ferðina. Þegar ég kom í lyftuna á hótelinu sagði lyftuþónninn: Hello sir, how are you? Auðvitað svaraði ég honum og sagði: Fine thank you and you?. Sagði ég þá með mínum íslenska hreim og við tók þögn og þjóninn svaraði mér aldrei. Enda fannst mér hann nú ekkert  vera að meina þetta sem hann sagði. Hann hefði alveg eins getað sagt þetta við lyftuhruðina eða stórablómapálmann sem stóð þarna við hlið lyftunnar. Eftir þetta kinnkaði ég bara kolli þegar ég var spurður hvernig ég hefði það í Ammeríkunni. 

Verslunar og þjónstustarfið er nebblega ekkert öðruvísi en í leikhúsinu. Þú verður að vera sannur og meina það sem þú ert að segja og gera. 

Verð að viðurkenna að ég á það stundum til að vera latur. Sérstaklega ef á að fara á eitthvað tónleika, leiksýningu, myndlistarsýningu og fleira skettlegt'. Þetta er náttúrulega ekki gott og ég sem er sjálfur starfandi leikari. En ég viðurkenni þó þennan löst minn og með þessu pári vonast ég til að ná að laga þessi leti mína. Það er jú vissulega gott að vera heima hjá sér og þar sem það gerist nú ekki oft í mínu tilfelli þá finnst mér alveg geggjað að vera bara heima með minni fjölskyldu. Ekki er þetta þó allt alslæmt. Það er vissulega mikilvægt að það sé gott að vera heima hjá sér að þar líði manni vel. 

Hinsvegar líður manni líka geggjað vel þegar maður vippar sér út og fer á einhvern viðburð. Það er bara þetta að hafa sig af stað. Stundum pælir maður kannski um hádegisbil, já mikið væri nú gaman að fara á konsert í Hömrum í kvöld. En svo líður á daginn og því meir sem kveldmatartími brestur á þá fer maður að hugsa æ, ég held það sé bara sófinn og hugguleg heit í kveld darling. Stundum hinsvegar segir maður við sjálfan sig, jú ég ætla að fara, þó mig langi frekar að vera heima og lesa eða glápa á kassann. Og vitiði bara hvað? Þegar maður er kominn í tónleikasalinn eða leikhúsið þá er maður eiginlega bara stoltur og soldið ánægður með sjálfan sig. Fyrsta hugsun, oh mikið verður þetta gaman. Og það rætist ávallt og ég fíla mig í botn. Þegar viðburðurinn er afstaðinn þá segi ég við minn betri helming: Þetta verðum við að gera oftar. Síðustu dagar hafa verið sérlega menningarlegir á Ísafirði og geggjað mikið í gangi og því hefur þessi pæling komið í huga minn undanfarna daga. Því það er svo gott að láta skemmta sér eða verða vitni að einstakri menningu. Það skemmtilega er að minn betri helmingur hefur einmitt verið að pæla í þessu sama. Já, við erum svo lík og segjum því bæði og í kór: Við verðum að gera þetta oftar. Vera duglegri að fara út og sækja viðburði.

Svo nú er bara að vinda sér í verkefnið. Ég er nokk viss um það að ef tveir ákveða eitthvað þá er mun líklegra að það gangi eftir frekar en þegar maður þarf að ákveða eitthvað einn. 

Það er líka geggjað mikilvægt að allir séu duglegir að sækja það sem er í gangi og hvað þá á sínu svæði. Ég meina ef enginn kemur á konsertinn eða í leikhúsið þá er tilgangur og líf þess brostið. Þá leggst það bara af. Alveg einsog við myndum hætta að versla við bakaríin í okkar eigin bæ. 

Spekingurinn sagði að eitt af því allra mikilvægasta sé: Að hefjast handa. Og nú leyfi ég mér að bæta við að miklvægast af öllu sé: Að hefjast handa og hafa sig af stað. 

Það verður nú að segjast að menn eru kannski ekkert voða bjarsýnir á hina ókomnu tíma hér á okkar Ísa-landi. Að þetta verði bara einsog í laginu nútíminn er trunta og það megi bæta við þá speki að framtíðin verði jafnvel enn meiri trunta. Sjálfur verð ég að viðurkenna að þegar ekkert voða vel liggur á mér, sem er nú betur fer ekki oft, þá lýst mér bara ekkert á þessa framtíð. En ef maður leyfir sér að hugsa útfyrir ramman, sem er gífurlega mikilvægt í mínu fagi, þá er framtíðin sko allsengin trunta. Tvívegis á aðeins einni viku hef ég verið sannfærður um bjarta framtíð þar sem framtíðin sjálf hefur sýnt sig og sannað. Fyrir viku var ég á árshátíð grunnskólans á Ísafirði og vá hvað við erum rík hér á Ísafirði. Hér eru bara upprennandi leikarar, söngvarar og listamenn í tugum. Kannski verð ég bara atvinnulaus bráðum. Í gærkveldi var ég svo á kveðjutónleikum eins flottasta fulltrúa Ísafjarðar í dag á listasviðinu. Hin unga en rétt að byrja listakona Sunna Karen Einarsdóttir hefur á stuttum ferli komið víða við í listinni og sannarlega poppað uppá listalífið hér í bæ. Nú hefur hún lokið við Tónlistarskólann á Ísafirði með bravúr einsog allt annað og nú fyrst byrjar fjörið hjá þessari ungu listakonu. Hvert sem leiðin liggur mun hún án efar verða björt. Ég er svo heppinn að hafa fengið að starfa með henni í ýmsum verkefnum hér vestra og veit að hún á eftir að ná langt hvert svo sem lífið mun leiða hana. Hún mun rúlla þessu upp.

Það er mikilvægt að við sem eldri erum höfum trú á þessari einu sönnu framtíð, okkar æskufólki. Besta auglýsing hvers bæjarfélags er einmitt þeirra yngstu þegnar. Verum dugleg að styrkja þau og hvetja áfram hvort heldur það er í listinni, sportinu eða bara lífinu sjálfu. Monningar eru ekki neitt og meika bara ekki diff' einsog strákurinn sagði. Að vera til staðar, að hvetja og hrósa er það sem virkar ávallt best og eru ígildi margra monnibilljóna. 

Líklega er fátt skemmtilegra en að hlæja og hvað þá á vorum tímum. Nú gefst gott tækifæri til að skella uppúr. Eina sem þú þarft að gera er að taka upp tólið og panta miða á leiksýninguna Sex í sveit á Suðureyri. Það er sýning í kvöld hjá hinu endurvaknaða leikfélagi Hallvarði Súganda. Ef ég man rétt þá er miðasölusíminn 847 3823.

Ég skellti mér í fjörð Hallvarðar í gær á þennan bráðfjöruga ítalska farsa Sex í sveit. Ég þekkti verkið aðeins áður hafði lesið það og því aðeins séð það á fjölum míns eigin hugarburðar. Það var því skemmtilegt að fá að sjá sýninguna á hinum einu sönnu leikhúsfjölum. Leikarar Hallvarðar voru í essinu sínu í gærkveldi. Þetta er alveg þrælskemmtilegt stykki einsog og minnti reyndar eftir löngu liðinn lestur. Ekki er verra að verkið er íslenskað af hinum einstaka húmorista og listamanni Gísla kaffibrúsa Jónssyni. Að vanda gerir hann gott betur og aðlagar sínar leikhúsþýðingar að íslensku samfélagi. Sex í sveit er svona típýskur ,,skápafarsi" einsog þessi tegund farsa er gjarnan nefnd. Reyndar vantar alveg skáp í þennan leik en hinsvegar eru inn- og útgönguleiðir fjölmargar og það er einmitt lykilinn að velheppnuðum farsa. Efnið er ekki flókið og jú það er reyndar flókið því einsog er ávallt í försum þá er misskilningur aðaldæmið. Og einsog nafnið gefur til kynna kemur hið vinsæla sex mikið við sögu. Ekki finnst okkur það nú neitt leyðinlegt enda er þetta margumrædda sex eitt helsta efni sjónvarpsþátta nútímans. En hér er nú samt sexið vandaðra ef svo má að orði komast. Þessi er með þessum og þá má þessi ekki vita af því en þessi hérna þarf að hjálpa og hylja yfir með þessum en samt má hinn ekki vita að þessi sé að deita þennan svo hann er þá að deita hinn sem....Já, þetta er ekkert einfalt frekar en okkar eigin samtími. Einmitt þarna er farsinn beittastur þegar hann tekur á okkar eigin lífi og ávallt þykir manni nú gaman að sjá spegilinn samtímans á leiksviðinu en að vanda er hann nú vel ýktur, svona farið vel yfir stikið. Eða hvað?

Það er sýning í kvöld á Sex í sveit og þar sem nú þegar er orðið uppselt á Gúttó í kvöld þá er bara að skella sér yfir á Súganda í leikhúsið þar. Já, pælið í því kæru Vestfirðingar hvað við erum heppinn hér eru svo margir menningarviðburðir að við getum bara valið úr. Og vissulega er úrvalið mikið þessi misserinn í leikhúsinu. Í Bolungarvík er einnig ítalskt eðalefni á fjölunum úr smiðju meistara Dario Fo. Svo er ég sjálfur að sýna ævintýraleikritið Búkollu á morgun á Húsinu. Það má með sanni segja að Vestfirðingar sem og gestir þeirra geta vakið af list í bókstaflegri merkingu þeirra orða. 

Skíðavikublaðið var að detta innum lúguna hér í Túninu heim og vá hvað Skíðavikan verður geggjuð. 

Ég er svo heppinn að ég á bara dætur. Meira að segja afbarnið mitt er stúlka sem og líka fósturafabarnið mitt. Og fyrst ég er byrjaður þá á ég líka kött og vitanlega er það læða. Reyndar á hún von á sér blessunin og það kæmi mér ekkert á óvart að þar kúri nú aðeins litlar læður í maga kisu. Vissulega gengur á ýmsu hjá mínum stúlkum en vissulega er maður nú samt orðinn aðeins vanur ferlinu. Allt frá fyrstu skrefum yfir í leikskólaárin þaðan í grunnskólann og loks í menntó. Engin er þó alveg eins og verkefni dagsins og árana eru misjöfn kannski sem betur fer. En þó er eitt sem hefur verið alveg eins hjá mínum súlkum og það eru skólaíþróttirnar á unglingsárunum. Hjá tveimur hefur þetta verið sama ferli og nú hjá fósturafabarninu er þessi sama saga að endurtaka sig. Málið er það að þegar þær hafa komist á unglingsárin þá hefur áhuginn á skólaíþróttunum hrapað og á endanum verður þetta bara kvöl og pína. Þetta er ekki nógu gott. Þetta getur ekki verið tilviljun. Eða hvað? Ég meina fyrstu skólaárin þá er bara svakagaman í skólaíþróttatímunum en svo bara um leið og komið er í 7-8 bekk þá breytist allt. Meira að segja er fósturafastúlkan að æfa knattspyrnu og gerir það ennþá en hefur hinsvegar engan áhuga á að mæta í skólaíþróttir. Afhverju? Rétt að taka það fram hér að hún býr í Reykjavík svo þessi vandi er á landsvísu. 

Nú hef ég ekki farið í skólaíþróttatíma frá því ég var sjálfur í skóla og sjálfum fannst mér það geggjað gaman og það alla skólagönguna. Enda var ég lengi mikið í sportinu keppti í frjálsum íþróttum og knattspyrnu þar til ég var 24 eða svo. Ég man nú ekki mikið samt eftir þessum íþróttatímum í skóla, jú reyndar vorum við mikið í fótbolta og þá horfðu nú stúlkurnar yfirleitt bara á og þá tók maður nú á því mar'. Enda var ég alltaf í sókninni. Oft vorum við líka látinn hlaupa. Tíu hringi og á haustin var vinsælt að láta okkur hlaupa úti og þá gjarnan nokkra hringi í kringum skólann eða íþróttahúsið.

Nú veit ég að hreyfing og íþróttir eru mjög mikilvægar og hvað þá á unglingsárunum. Kannski þarf bara að poppa þessa skólaleikfimi unglinganna á Íslandi soldið upp. Hvernig? Stórt er spurt? Væri náttúrlega best að tala við krakkana sjálfa og fá þau til að opna umræðuna og koma með hugmyndir. Kannski er hægt að fara í spennandi gönguferðir t.d. í skóginn, í fjallgöngu, kraftgöngu, borðtennis, hnit, útileguferðir osfrv. 

Að fenginni reynslu þá er ég alveg á því að eitthvað þarf að gera til að unglingsstúlkur þessa lands fíli skólasportið. Kannski er byrjun sú að opna umræðuna og svo hefjast handa við verkefnið.